Σχεδόν μία εβδομάδα μετά τον τελικό του Κυπέλλου στο ποδόσφαιρο μεταξυ της Α.Ε.Κ. και του Ατρομήτου, όπου Κυπελλούχος στέφθηκε ο Δικέφαλος με σκορ 3-0 και είμαι σίγουρος ότι όλοι θυμόμαστε τα επεισόδια που προκλήθηκαν και την απαράδεκτη συμπεριφορά των οπαδών των δύο ομάδων που μετέτρεψαν τον αγωνιστικό χώρο σε πεδίο μάχης. Αυτό το οποίο θέλω να τονίσω όμως είναι η συνέντευξη τύπου που δόθηκε μετά το τέλος του αγώνα και θα σταθώ στη δήλωση του προπονητή του Ατρομήτου, Γιώργου Δώνη ότι "Το ελληνικό ποδόσφαιρο και το ελληνικό κράτος είναι ένα μπουρδέλο!" Ομολογώ πως είναι μία δήλωση με την οποία διαφωνώ κάθετα και θέλω να εκφράσω την δυσαρέσκειά μου, καθώς με τη δήλωση αυτή υποβαθμίζονται τα μπουρδέλα και συγκαταλέγονται στην ίδια κατηγορία με το ελληνικό κράτος. Και για να μην νομίζει κάποιος πως απλά εκφράζω μία γνώμη πίσω από έναν υπολογιστή, στη συνέχεια παραθέτω τα επιχειρήματά μου για να υποστηρίξω τη θέση μου.
Πρώτον, ο οίκος ανοχής (τον αναφέρω έτσι για να μην δείχνει άσχημο κατά την ανάγνωση) είναι ένα μέρος στο οποίο πάνε κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι ενδεχομένως να νοιώθουν μόνοι τους, κάποιοι να θέλουν να ικανοποιήσουν ορισμένα απωθημένα τους, άλλοι για να κάνουν χαβαλέ... Για οποιοδήποτε λόγο και να πηγαίνει ο καθένας, σημασία έχει ότι στο τέλος παίρνει αυτό που ζητάει και παρηγορείται. Και ρωτάω εγω.... Μας έχει δώσει ποτέ το ελληνικό κράτος αυτό που ζητάμε; Μας έχει ποτέ 'παρηγορήσει'; Δεν νομίζω....
Δεύτερον, στα εν λόγω μέρη αρχικά μας παρουσιάζουν το 'προϊόν', το τι έχει να μας προσφέρει και εν συνεχεία εμείς κρίνουμε έαν μας ικανοποιεί ή όχι. Στην περίπτωση του ελληνικού κράτους, εμείς δεν έχουμε καμία δυνατότητα επιλογής, μιας και τα πάντα μας τα επιιβάλλουν με τον δικό τους τρόπο και στις περιπτώσεις που έχουν να μας προσφέρουν κάτι πότε δεν κρατούν τις υποσχέσεις τους.
Τρίτον, όταν κάποιος πάει σε ένα μπουρδέλο, πηδάει, πληρώνει και φεύγει ευχαριστημένος. Το ελληνικό κράτος μας πηδάει εκείνο με οποιοδήποτε τρόπο μπορούμε να φανταστούμε, πάλι πληρώνουμε εμείς και όσο για την ευχαρίστηση, ουδέν σχόλιο....
Τέταρτον, σε ένα μπουρδέλο συνήθως ένα άτομο μπορεί και εξυπηρετεί με μεγάλη επιτυχία, για παράδειγμα, εκατό πελάτες. Στο ελληνικό κράτος και ας αναφερθούμε και λίγο στο ελληνικό δημόσιο συγκεκριμένα, εκατό άτομα προσπαθούν να εξυπηρετήσουν έναν και πάλι θα αντιμετωπίσουν σοβαρές δυσκολίες του τύπου: Δεν έχει μελάνι η σφραγίδα, Τελείωσε το χαρτί στο φωτοτυπικό, Η ώρα ειναι 1 παραπέντε και σε πέντε λεπτά σχολάμε, Έπρεπε να υπογράψετε ένα εκατοστό πιο πάνω και θα γι' αυτό θα πρέπει να γίνει η διαδικασία από την αρχη, και άλλα τέτοια σοβαρά προβλήματα που η αντιμετώπισή τους καθίσταται αδύνατη.
Και πέμπτον, και κλείνω με αυτό, σε αυτά τα μικρά συμπαθητικά σπιτάκια μπορεί κανείς να παρατηρήσει έστω και κάποια υποτυπώδη οργάνωση. Να μιλησουμε για οργάνωση στο ελληνικό κράτος; Μάλλον είναι άγνωστη λέξη...
Οπότε που καταλήγουμε λοιπόν;;; Ας μην υποβαθμίζουμε τους οίκους ανοχής και τους εξισώνουμε με την κατάντια του ελληνικού κράτους!!!
Οπότε που καταλήγουμε λοιπόν;;; Ας μην υποβαθμίζουμε τους οίκους ανοχής και τους εξισώνουμε με την κατάντια του ελληνικού κράτους!!!
Όσο για το ποδόσφαιρο, δυστυχώς βρίσκεται και αυτό στην ίδια μοίρα. Ο χουλιγκανισμός κυριαρχεί και εξαπλώνεται μέσα αλλά και έξω από τα γήπεδα, ο κόσμος που αγαπάει πραγματικά την ομάδα του φοβάται πλέον να πάει στο γήπεδο και να την υποστηρίξει, ανούσιος και μη υγιής φανατισμός για τις ομάδες και αποπροσανατολισμός από θέματα που σοβαρά που μαστίζουν την κοινωνία μας. Και όσο περνούν τα χρόνια δυστυχώς τα φιανόμενα αυτά εντείνονται και οδεύουν προς το χειρότερο. Ντροπή!
Βέβαια για όλες αυτές τις καταστάσεις, η αλήθεια είναι, πως όλοι μας έχουμε ένα μικρό ή μεγάλο μερίδιο ευθύνης και έτσι όπως έχουμε καταφέρει να φτάσουμε ως εδώ, στο χέρι μας είναι να προσπαθήσουμε να ξεφύγουμε από αυτή την δυσχερή κατάσταση. Και όπως λέει και ένα γνωστό λατινικό ρητό: Όσο ζω ελπίζω....
by Antonis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου